cath_fox

Oh, Foxy... <3

Wed, 12 Dec 2007 23:40:47 GMT

Ok. Wiedziona doświadczeniem, umieszczam zrobione przeze mnie avki, zanim dysk mi znów wysiądzie i wszystko pójdzie w pizdu lub wydarzy się inna tego typu katastrofa :]

I hope, you like it :)

Na zachętę:

1.)
2.)
3.)

4.)



5.)
6.)
7.)

8.)
9.)



10.)


11.)




Mam jeszcze kilka z tych avków z tekstami, ale na razie nie wklejam, bo chciałam się poradzić. Jeśli wpisuję tekst w tym moim programie (Micrografix Publisher) lub w paincie, to po zapisaniu tekst jest taki lekko rozmazany. Dopiero jak zrobiłam print screena, gdy jeszcze avek nie był zapisany, to tekst był wyraźny. No, ale czy to jedyne wyjście? Tak "print screenować", wklejać do painta, wycinać i zapisywać? :|

Zrobiłam tak dużo wersji jednego avka, bo zwyczajnie nie potrafiłam się zdecydować, który odcień jest fajniejszy itp. :| I tak są one po ścisłej selekcji, bo pierwotnie miałam ich dużo więcej :]

Mam nadzieję, że się choć trochę spodobają :] Jeśli tylko chcecie, możecie sobie brać :)

Jak mi zapał nie minie, to wkrótce kolejna porcja avków i setów.

See you! :*

"After my dead body" xD

Sun, 21 Oct 2007 17:09:22 GMT

Będzie krótko. Krótko i treściwie.

Najlepsza akcja przedwyborcza, jaka miała miejsce na moim własnym, dąbrowskim podwórku :)

Wracamy z kumpelami z Krakowa. Wysiadamy w centrum DG i czekamy na autobus. Na przystanku małe skupisko moherowych beretów. Bynajmniej nie zachowują się jak bogobojne, spokojne staruszki pełne pokory. Są hałaśliwe, wręcz głośne. Dyskutują o czymś ożywionym tonem, częstując przechodniów spojrzeniami pełnymi dzikiej radości. Złowrogiej radości... Zlot nawiedzonych czarownic... Zastanawiamy się, o co chodzi. Czyżby to niedzielne kazanie tak je rozgrzało? A może jakaś audycja ojca dyrektora tak je naergetyzowała? Nie, tu wyraźnie chodzi o coś innego... To oczekiwanie na sukces... Na sukces wyborczy!

Pieprzą coś do siebie radośnie. Kilka z nich żegna się z pozostałymi. Jedna z nich krzyczy do koleżanek:

"I tak zwyciężymy !!!"

Jakiś facet po 30-tce z odjeżdżającego autobusu. Przez otwarte okno. Na cały głos:

"Po moim trupie !!!"

Połowa przystanku leje xD Warto było przetrwać cały ten cyrk przedwyborczy dla takiej chwili :]

xDDDDDDD

Mama i ja xD, i LOST :]

Wed, 29 Aug 2007 21:40:35 GMT

Dopięłam swego... Nareszcie! Dziś moja mamunia mi się nie wywinęła i wreszcie po raz I obejrzała LOST! W sumie 3 odcinki I serii. Nie zasnęła, nie ziewała, chciała jeszcze, na koniec powiedziała: "fajne to" i że będzie przychodzić na dalsze części, czy można chcieć więcej? <wzruszony> Cieszę się, że w kolejnej osobie udało mi się zaszczepić uwielbienie do tego serialu. A pod koniec I serii zadam podstawowe pytanie: Jate czy Skate? :] Choć inaczej je sformułuję, żeby mamuśka bez problemu zrozumiała, o co mi się rozchodzi :D Jeśli naprawdę płynie w nas ta sama krew (wszystko na to wskazuje), to wygrana będzie po naszej stronie! Jupi!!!!!!!!!!!! :D

Wind of change...

Tue, 28 Aug 2007 13:41:31 GMT

Witaj społeczności LJ-a! :)

Cath nie przepada za zmianami. Cath ceni sobie poczucie bezpieczeństwa, świadomość, że otaczają ją znajomi, życzliwi jej ludzie. Zazwyczaj. Bo taka Cath, to Cath zmodyfikowana przez system: wychowanie, rodzinę, przyjaciół, nieprzyjaciół, szkołę, czasy, w których przyszło jej żyć, religię, sytuację społeczno - polityczną w kraju i na świecie, cywilizację. Ale jest jeszcze inna Cath, ta prawdziwsza, niezmienna, nie dająca się niczemu i nikomu ukształtować. Ta Cath nie boi się rzucać wyzwań samej sobie i światu. Kocha ryzyko, szaleństwo i adrenalinę, które wyostrzają zmysły. Sprawiają, że naprawdę czuje, że żyje. Całą sobą. Taka Cath rzadko daje o sobie znać: w sytuacjach ekstremalnych, a czasem zupełnie niespodziewanie, w zwykły z pozoru dzień, który nie różni się niczym od poprzednich. W dzień taki jak dziś.

Prawdziwszą Cath przywołał dziś północny wiatr, którego powiew poczuła, otworzywszy po przebudzeniu okno. W letni dzień, chłodny wiatr z mroźną nutką. Uwielbiam otwarte przestrzenie i takie mam w tej chwili marzenie:

Ogromna łąka z trawą koloru soczystej zieleni, sięgającą do kolan. Horyzont z trzech stron zaznaczony pasmem lasu. A na wprost, po horyzontu kres tylko ta dziewicza przestrzeń. Stoję samotnie, boso, w tej trawie, z zamkniętymi oczami i luźno opuszczonymi rękoma. Włosy mam niedbale upięte, a na sobie lekką, przewiewną sukienkę w rozmazane, kwiatowe motywy. Pogoda jest taka jak dziś. Niebo zasłonięte chmurami i wieje ten orzeźwiający wiatr. Jestem zrelaksowana, pozwalam podmuchom powietrza na śmiałe pieszczoty. Jestem spokojna, a jednocześnie podniecona. Czekam, bo wiem, że za chwilę coś się wydarzy. Nie mogę przecież tak bez końca stać w tej trawie. Wiatr pozwala sobie na więcej, pokrywając moją skórę przyjemnym dreszczem. Słyszę jak ktoś biegnie za moimi plecami. Do mnie. Nie otwieram oczu. W oczekiwaniu unoszę delikatnie swoją lewą dłoń. Nie wiem kto to, ale ta niewiedza mi nie przeszkadza. To ktoś, na kogo czekam i kto na pewno mnie nie skrzywdzi. Dobiega do mnie, chwytając mocno za rękę i dalej biegniemy już razem, szybko, do utraty tchu, do końca świata.

Dobrze, że chociaż w marzeniach można poczuć się tak bezbrzeżnie szczęśliwym :)